Een heel bijzondere bevalling

Het was een lange, drukke dag geweest.  Ik was nog heel actief bezig tot 23.30 uur met gordijnen stikken en strijken en het huis klaar te maken voor de komst van onze baby.  Ik overdacht toen dat ik nog maar eens lekker in bad ging liggen want binnen een korte tijd zou ik gaan bevallen en dan is in bad gaan er even niet meer bij.  Ik stapte uit bad en voelde beslist de drang om nog foto’s te gaan nemen van mijn blote, dikke buik en van mijn mooie, naakte, zwangere lichaam.  Onbewust voorvoelde ik dat als ik die foto’s nog wilde, het nu of nooit zou zijn. Om 01.00 uur was ik helemaal   klaar met alles wat ik nog had willen doen voor ik miijn kleine baby in alle rust kon verwelkomen in dit leven.  Ik kon nu eindelijk met een gerust gevoel naar bed gaan maar nog voor ik de slaap had gevat, brak om 01.18 uur mijn water. In alle rust zijn we naar het ziekenhuis vertrokken nadat mijn schoonmoeder met de auto door de regen van Lier naar Kessel was gereden. Opgewonden en zenuwachtig kwam ze hier toe maar door de rust en het vertrouwen dat wij uitstraalden, viel de spanning van haar af toen ze haar jas uitdeed.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen,  kregen mijn man en ik een arbeidskamer toegewezen.  Ik vind de naam ‘arbeidskamer’ een beetje ongelukkig gekozen.  Het zou bij toekomstige moeders de indruk kunnen wekken dat het belangrijk is om iets te ondernemen terwijl ik zelf heb ervaren dat de kracht juist schuilt in het laten gebeuren.

Ik deelde hen bij mijn aankomst mee welke mijn wensen waren op het moment dat ik zou gaan bevallen.  Omdat ik drie jaar geleden een keizersnede achter de rug had, mocht ik niet in bad bevallen, noch in hurkzit op het krukje.  Het kon alleen op de verlostafel maar men had mij verzekerd dat ze zelfs hier rekening konden houden met mijn wensen.  Ze zouden de tafel op die manier installeren dat ik mijn voeten in steun kon plaasten op de tafel in plaats van in de beugels. Dat het licht en het geluid gedempt zou worden, sprak voor zich. Deze informatie hadden ze mij al kenbaar gemaakt toen ik enkele weken geleden het verloskwartier was gaan verkennen.

De vroedvrouwen hebben mij toen met veel zorg en toewijding aan de monitor gelegd om alles een beetje op te volgen. Alles zag er prima uit en de contracties waren al heel regelmatig en duidelijk zichtbaar op het instrument. Het was een eerste vaginale bevalling dus het zou toch nog heel wat uren duren wisten ze mij te vertellen. Mijn man was moe van zijn lange werkdag.  De verpleegsters hebben voor hem een matrasje geInstalleerd op de grond. Ikzelf was, tot mijn verbazing, niet toe aan een slaapje maar moedigde mijn man aan dat wel te doen.  Ik zou hem wakker maken als dat nodig was, dat verzekerde ik hem.  In alle rust en met een goed ligcomfort richtte ik mijn aandacht op mijn raakvlakken. Ik voelde ze in en telkens er een contractie kwam, voerde ik de pijn af via deze raakvlakken. Op heel regelmatige tijdstippen kwamen de wroedvrouwen alles controleren en na een tijdje mocht de bedrading van de monitor er weggehaald worden.  Zo verstreken ongeveer vier uren waarin ik mij comfortabel en behaaglijk had gevoeld.

Het was 06.00 uur in de ochtend en de contracties werden intenser.  Ik maakte mijn man wakker en die belde de wroedvrouw.  Ze kwam dadelijk en stelde vast dat ik 2 centimeter ontsluiting had.  Ze vertelde me dat ze eerst de gynaecoloog zou opbellen om mijn stand van zake door te geven en dat het dan tijd was om de baxter aan te leggen.  Die diende ik te krijgen daar ik bezoek had van één of andere vaginale bacterie die woekert in het Antwerpse.  Blijkbaar kan je die overal oplopen waar je met intieme hygiene in aanraking komt.  Voor de vrouw geeft dit geen problemen maar de baby zou ernstig ziek kunnen worden als die tijdens de bevalling daar iets van binnen zou krijgen. Daar ik zeer dunne aders heb, was het voor haar onmogelijk de naald juist te prikken.  Er kwam iemand van een andere dienst en die slaagde er wel in.  Ondertussen was er al een half uur versterken. De vloeistof liep maar zeer moeizaam mijn aders in en daarom diende ik heel stil te blijven liggen. Bij de minste beweging, stopte het druppelen en er diende immers nog een tweede zakje medicijn toegediend te worden.  Ik moest mij geen zorgen maken want het zou waarschijnlijk nog wel een hele tijd duren wist ze mij te vertellen.  Maar ik voelde dat het wel eens anders zou kunnen zijn.  Ze had ook verteld dat er dadelijk een wissel ging gebeuren van de nachtploeg met die van de dag. Bij de wissel van de wacht hoort een briefing die een half uurtje zou duren.  Daarna zou de verpleegster nog eens komen controleren.  Ik stelde mij nog steeds in op mijn raakvlakken en daardoor verliepen de volgende drie kwartier op een vrij gemakkelijke manier.  Dit was niet evident omdat ik door het infuus tijdens de toch wel intense contracties roerloos diende te blijven liggen in een languit ruglig.  Ik voelde aan dat het een nipte zaak zou worden met de baxters.

Tegen 06.45 uur werden de weeën zeer intens en telde ik af tot het 07.00 uur was want dan zou de wroedvrouw uit de briefing komen. Mijn man belde haar op en iets later kwam ze er aan.  Er van uitgaande dat een eerste vaginale bevalling nog wel veel uren op zich zou laten wachten,  vroeg ik mij af of ik met deze intensiteit van pijn, waarvan ik vermoedde dat die alleen nog scherper zou worden, nog uren kon omgaan.  Ze moedigde mij aan om toch nog even vol te houden zonder epidurale verdoving maar liet mij wel de keuze, zonder daar een oordeel aan te koppelen.  Ik maakte voor mezelf uit dat de eutonie me wel zou bijstaan en ik nog voor een natuurlijke bevalling wenste te gaan.  Ik bleef even onbewogen liggen als voordien met een aangescherpte aandacht voor mijn raakvlakken en het afvoeren van scherpte en pijn.

Om 07.45 vond ik het wel welletjes geweest.  Ik voelde een scherpte die geen uren meer te verdragen was maar wel vond ik nog steeds de weg tot afvoeren waardoor er een zachtheid en een beschikbaarheid in mijn lichaam aanwezig bleef.  Zou ik dan toch niet natuurlijk kunnen bevallen?  Hoe hadden in hemelsnaam al die eeuwen lang die vrouwen dit gedaan?  Weer belde mijn man de wroedvrouw die iets later even rustig en vriendelijk als voordien polshoogte kwam nemen.  Het leek haar heel onwaarschijnlijk maar voor alle zekerheid nam ze zich voor om mijn ontsluiting nogmaals te controleren.  Ze stelde vast dat ik acht centimeter ontsluiting had en twijfelde over de juistheid van wat ze gevoeld had aangezien ik een uurtje voordien nog maar 2 centimeter had.  Er werd een wroedvrouw van een andere verdieping naar beneden geroepen en zij stelde hetzelfde vast. De gynaecoloog werd dadelijk opgebeld maar omdat hij mij zo vroeg niet had verwacht, was hij zijn kinderen naar school gaan brengen.  Het was immers een eerste vaginale bevalling.  Ik hoorde de wroedvrouw door de telefoon zeggen dat de baby zo lang niet meer op zich zou laten wachten.  Ik moest nog even zien vol te houden want mijn baxter was nog niet helemaal leeg.

In alle haast werd ik naar de verloskamer gereden. Tussen twee persweeën door hebben ze mij van mijn bed op de tafel geholpen.  Het was ondertussen 08.00 uur.  Ik vroeg de wroedvrouw om de spiegel te richten zodat ik mijn kleintje geboren kon zien worden.  Ik had naast aandacht voor wat ik voelde, ook nog aandacht voor de ruimte.  Ik was honderd procent AANWEZIG.  Mijn lichaamsaandacht was aangescherpt.  Ik wist precies wat ik wilde en hoe ik dat wilde.  Doordat de wroedvrouwen dachten een zee van tijd te hebben voor ik uiteindelijk zou gaan bevallen, hadden ze de verlostafel nog niet in gereedheid gebracht.  Bij gevolg stond alles dus nog opgesteld zoals dat gebruikelijk was.  Ik wenste mijn voeten niet in beugels te plaatsen daar er dan geen raakvlak, laat staan contactvlak is met de ganse voetzool.  Op die manier zweven je voorvoeten in de lucht en is er absoluut geen sprake van mogelijkheid tot verankering en kunnen je voeten hun werk niet doen.  Daar het al veel te laat was om de tafel nog om te bouwen, nam ik het heft in eigen handen en begon ik dadelijk de lakens uit te delen op een vrij directe en zelfverzekerde manier.  Ik zei de wroedvrouw dat ik mijn voet wenste te plaatsen tegen haar  borts-schouderzone. Mijn andere voet plaatste ik op dezelfde plaats bij de andere wroedvrouw.  Mijn man vroeg ik om telkens er een perswee kwam, met zijn hand een behoorlijke druk op mijn heiligbeen uit te oefenen.  Gelukkig waren mijn helpers gewillig en kwamen ze juist gedoseerd aan mijn behoeften tegemoed.  De eerste keer was het niet van zelfsprekend voor de vroedvrouwen om zich op elkaar af te stemmen.  Ik merkte de eerste keer slechts éénzijdig een solidere basis op maar al dadelijk daarna  was er sprake van een perfecte afstemming.  Het was een hele bijzondere ervaring om zo duidelijk te voelen wat ik wenste, nodig had en hoe het voor mij het comfortabelste zou verlopen.  Dit was geen kwestie van hersenspinsels, geen uitgezet parcours, geen kennis die ik in praktijk zou omzetten.  Dit was ontvankelijk zijn voor wat er met mij gebeurde op het moment dat het gebeurde. Het was zuiver voelen en dat heeft de eutonie mij geleerd.  Je ontwikkelt door de opleiding een lichaamsbewustzijn waardoor je zelfs op onbekende, onervaren momenten beroep kan doen op het diepe weten, duidelijk voelen wat je lichaam nodig heeft.  Ik heb nooit overdacht dat wanneer ik zou gaan bevallen er een druk op mijn heiligbeen nodig zou zijn om goed te kunnen afvoeren.  Ik voelde, ik wist, het gebeurde en het werkte.  Om 08.19 uur is Sientje geboren met de hulp van mijn man en twee hele jonge maar lichaamsbewuste wroedvrouwen daar de gynaecoloog te laat was.

De wroedvrouwen waren onder de indruk van de precisie waarmee ik wist aan te geven wat ik wenste en de vlotheid waarmee het kon gebeuren. Toen één van hen later bij ons thuis langskwam voor de nazorg van onze kleine Sien, was ze duidelijk beïndrukt.  Ze stelde vragen, overdacht en begon een zoektocht die een boeiende reis belooft te worden.

Mei 2010

Nathalie Haccuria, moeder van twee kinderen, kleuterjuf. en eutoniepedagoogves