Over de bijscholing

Een uitdaging voor het leven

Het begin
Een zestal jaar geleden, wandelend door het zoniënwoud, had ik een ‘klein duimpje’ gevoel. De bomen leken tien maal groter dan ze in werkelijkheid waren, en ik tien maal kleiner. De vriendin aan wie ik dit meedeelde gaf mij de raad eens een cursus ‘eutonie’ te volgen. Zo, beweerde ze, zou ik mijn ware grootte ervaren. Veel meer uitleg kreeg ik niet maar mijn nieuwsgierigheid was toch geprikkeld en een aantal maanden later lag ik voor het eerst op de mat voor een basiscursus gegeven door Therese Windels.
Ik kan niet schrijven dat ik ondersteboven was van die ervaring maar ik was wel geraakt. Geraakt in een vorm van ‘zijn’ die ik vanuit een diep verlangen herkende.
Gedurende twee jaar volgde ik zoveel mogelijk cursussen zowel in Duitsland als in Vlaanderen en deze brachten vooral vertraging en verstilling in mijn vrij druk bestaan. Ik werd geleidelijk aan enthousiaster en uiteindelijk had de eutonie mij serieus te pakken.
Tijdens deze cursussen waren vaak mensen aanwezig die de opleiding volgden. Zij prikkelden mijn nieuwsgierigheid en ik vroeg of ze later ook eutonie wilden doorgeven. Veelal antwoordden ze dat ze dat nog niet wisten en dat ze nu vooral met hun persoonlijk proces in de groeiboog bezig waren.
Aha, je kon de opleiding dus ook voor je ‘zelf’ doen, dacht ik enigszins opgelucht want lesgeven was niets voor mij.
Omdat mijn ‘zelf’ nog wat aandacht kon gebruiken besloot ik de stap naar de groeiboog te zetten.

Een ontdekkingstocht…
Tijdens deze groeiboog werd me al snel duidelijk dat het volgen ervan evenwel niet vrijblijvend was.
Geleidelijk aan bleek het steeds moeilijker om te doen alsof, om een beeld van mezelf op te hangen dat niet klopte. Zeer langzaam maar met de nodige veiligheid voor mijn eigen ritme onthulde de manier waarop ik op de mat lag en de oefeningen deed, mij hoe ik in het leven stond. Het is soms schrikken van deze realiteit; het is soms huilen, het is soms lachen.
In elk geval is de samenhang van wat zich door de eutonieprincipes toont en de manier waarop wij in het leven staan zeer intrigerend en de ontdekkingstocht meer dan de moeite waard. Ik leerde mezelf en mijn verhouding tot de buitenwereld beter kennen en kon hier en daar bijstellen. Er zijn bij het vallen en opstaan heel eenzame momenten en toch is het ook een groepsproces. Ieder van de groep gaat haar/zijn eigen weg. We zijn elk de stille respectvolle getuige van de ander. Dit uit zich op de vele momenten van uitwisselen, van het samen oefenen en later in het samen afstemmen. Een waar geschenk.
Aan het einde van de groeiboog kon ik tevreden terugblikken op een diepgaand proces. maar ik wilde meer en was té nieuwsgierig om te stoppen.
Tijdens de groeiboog heb ik voornamelijk ‘ondergaan’. Ik heb de ervaringen toegelaten zonder mij daarbij vragen te stellen. Zonder de pedagogische achtergrond te willen kennen. Alhoewel… het sloop zachtjes bij mij binnen. Het verlangen om meer te weten, om het hoe en waarom, om dieper in de materie door te gaan.

Authenticiteit is het sleutelwoord
Ondertussen werkte ik aan de toch wel talrijke thuisopdrachten. Soms met veel enthousiasme, soms met veel tegenzin. Door het werken aan de opdrachten werd het me steeds duidelijker waar het in het eutonie-onderricht echt over gaat. De sleutel om eutonie te kunnen doorgeven is authentiek gedrag. Dit vraagt oefening en toelaten van kwetsbaarheid. Het is voor mij een levenstaak maar ik ben dankbaar dat ik de kans gegrepen heb om op deze uitdaging in te gaan.
De didactische stappen die ons elke driedaagse ‘onthuld’ worden zijn degelijk onderbouwd. We leren door de juiste woordkeuze deelnemers uit te nodigen om in een veilige context hun proprioceptieve waarneming te stimuleren. Dit vraagt veel samen oefenen en delen van ervaringen. De stagelessen zijn daarvoor een boeiend oefenterrein en een waardevolle kans. Leren feedback geven en ontvangen zonder oordeel is een moeilijk proces geweest maar dit kan nu al heel vaak met een open hart.
De groep is hecht of niet, het belangrijkste is het respect dat je voelt voor de weg van elkeen. Er worden zoveel facetten van je ‘menszijn’ aangesproken dat je rijk aan ervaringen nog een hele weg verder kunt.
Ik was in de opleiding vooral aangesproken door het werken met de stem maar ook het kleien met de ogen dicht heeft een nieuwe wereld geopend. Je maakt kennis met het boogschieten, het bewegen van binnen uit, het beoefenen van actief en passief, het neutrale masker….
Soms smaakt het naar meer. Dat is dan de weg die je na de opleiding kunt bewandelen. Het is onmogelijk om alle facetten helemaal uit te werken binnen de opleiding van dertig dagen per jaar. Ook technisch inzichtelijk valt er nog heel wat aan te vullen maar de kans die je geboden wordt om ook binnen de didactische boog door de hindernissen die je ervaart, jezelf op een wezenlijk niveau te ontwikkelen is waardevol en de basis voor het verdere werk.

Een nieuwe blauwdruk…
Men onderricht vaak wat men het meeste nodig heeft . Eutonie is gewoon niet meer weg te denken uit mijn dagelijks leven. De didactische bogen brachten mij ook bij het woord, bij het neerzetten van een werkelijkheid onder de vorm van mijn eindwerk.
Ik zie mijn eindwerk als het verzamelen van alle puzzelstukjes die mij door de jaren zijn aangereikt. Het is mijn puzzel. Ik maak voor mezelf een nieuwe blauwdruk waarop ik verder wil bouwen.
Voor mij was lesgeven iets voor anderen maar nu wil ik dit geschenk niet alleen voor mezelf houden. Het is vanuit een juiste instelling uitwisselen van leven.
In vele benaderingen spreekt men over ‘luisteren’ naar je lichaam en dan blijkt de oplossing vanzelf te komen. Het is mooi om mensen daar een stukje mee op weg te begeleiden.
Heel eerlijk : deze opleiding had ik voor geen goud willen missen!!!

Katrien Janssen, EutoniepedagoogVES   2012